Question bank

అతడు సినిమా లో గిరిబాబు కి ఒక డైలాగ్ వుంటుంది 'కూతురిని ఇవ్వమంటే question బ్యాంకు ని ఎందుకిచ్చావు దేవుడా' అంటూ...ఇప్పుడు నా పరిస్థితి అలాగే వుంది :(

పండు గాడు ఇప్పుడు 'ఎందుకు, ఏమిటి, ఎలా' అనే phase లో వున్నాడు. చిన్న పిల్లలు ప్రశ్నలు అడగటం మామూలే. అందరూ సందేహాల పుట్టలే, మనం వాళ్ళ సందేహాలు తీర్చాలి కూడాను. కానీ వాడు సింపుల్ ప్రశ్నలు అడిగితే పర్లేదు, కానీ 'పెళ్లి ఎందుకు' , 'గాలి ఎక్కడ' లాంటి ప్రశ్నలకి ('శుభలగ్నం' లో AVS గుర్తుకొస్తున్నాడా?) వాడికి అర్ధమయ్యే రీతిలో ఎలాంటి సమాధానం చెప్పాలో నాకు తోచట్లేదు. అయ్యగారు 100 % కన్విన్స్/satisfy అవకపోతే మళ్ళీ అడుగుతారు 'అమ్మా, నాకు అర్ధం కాలేదు..మళ్ళీ చెప్పు' అని :(

ఈ మధ్య కొత్తగా టూ వీలర్ కొనుక్కున్నాను వీడినేసుకుని తిరగడానికి. ఇక షికారు తీసుకెల్లినప్పుడు రోడ్డు మీద ఏది కనిపించినా 'అది ఏమిటి, ఎందుకు అక్కడ వుంది' అనే ప్రశ్న వేస్తాడు. ఆఖరికి flexi బోర్డు కొంచెం చిరిగి వున్నా, dislocate అయి వున్నా కూడా అది ఎందుకు అలా అయిందో చెప్పాలి నేను. ఏ జంతువు కనిపించినా దాని పేరు, అది ఎక్కడ నుండి వచ్చిందో, అక్కడ ఎందుకు వుందో కూడా చెప్పాలి.

నాకు సమాధానాలు చెప్పడం కష్టంగా లేదు కానీ, వాడికి తగ్గ సమాధానం చెప్పాలంటేనే వెంటనే తట్టట్లేదు. అబద్ధం చెప్పలేను, అలా అని నిజాన్ని దాచలేను. నిజం చెప్తే వాడికి అర్ధం కాదు, అర్ధమయ్యే దాక నన్ను వదిలిపెట్టటం వుండదు. ఉదాహరణకి, ప్రతి గురువారం అయ్యగారిని సాయి బాబా గుడికి తీసుకెళ్ళి అక్కడ జరిగే 'పల్లకి సేవ' చూపించాలి. గుడి ముందు భిక్షగాళ్ళు వుంటారు కదా, అప్పుడు వాడి ప్రశ్నల పరంపర ఇలా సాగుతుంది,

పండు: "అమ్మా, వాళ్ళెవరు"
నేను: "పూర్ పీపుల్ నాన్నా"
పండు: "అంటే?"
నేను: "వాళ్లకి డబ్బులుండవు అమ్మా, ఇక్కడికి వచ్చిన వాళ్ళందరూ తలా కొంచెం డబ్బిస్తే ఆ డబ్బుతో అన్నం కొనుక్కుని తింటారు" (వాళ్లకి అందరూ డబ్బులివ్వడం చూస్తుంటాడు)
పండు: "వాళ్ళ దగ్గర డబ్బులెందుకు వుండవు?"
నేను: "పూర్ పీపుల్ కదా వాళ్ళు, అందుకనే వుండవు"
పండు: "ఎందుకు వుండవు?"
నేను: %^*(+$%£

చాలా చిన్న ప్రశ్న "పేద వాళ్ళ దగ్గర డబ్బెందుకు వుండదు?" అని. ఒకవేళ నేను "వాళ్ళు చదువుకోలేదు, ఉద్యోగాలు చెయ్యలేరు, కాలో చెయ్యో విరిగి వుంటే పనులు చెయ్యలేరు. చదువో, పనో ఏదో ఒకటి తెల్సి ఉంటేనే ఉద్యోగం చేయనిస్తారు, అప్పుడే డబ్బులుంటాయి" అని చెప్తే "వాళ్ళెందుకు చదువుకోలేదు" అని అడుగుతాడు. "డబ్బు లేక" అంటే మళ్ళీ "ఎందుకు లేదు" అనే ప్రశ్న వస్తుంది. ఒకవేళ 'చదువంటే ఇష్టం లేక చదువుకోలేదు, లేదా చదువుకుంటే, పని నేర్చుకుంటే డబ్బులు సంపాదించొచ్చు అని తెలీక చదువుకోలేదు' అంటే మళ్ళీ అడుగుతాడు 'ఎందుకు ఇష్టం లేదు, ఎందుకు తెలీదు' అంటూ. ఇలా ఒకటి కాదు, ఎన్నో విషయాల్లో వాడికి అర్ధమయ్యేలా సమాధానం చెప్పలేకపోతున్నాను.

ఇంత చిన్న వయసులోనే వాడి సందేహాలు తీర్చలేకపోతున్నానే, రేపు పెద్దయ్యాక ఏమేమి అడుగుతాడో, నేనేం చెప్పాలో తలచుకుంటే కొంచెం భయంగా ఉంటోంది.

అసలు "పెళ్ళెందుకు" అనే వాడి ప్రశ్నకి నేను చెప్పే సమాధానం "పెళ్లి కొడుకూ, పెళ్లి కూతురు ఒకరికి ఒకరు నచ్చారు, ఇద్దరూ కల్సి వుండాలనుకున్నారు, అలా ఉండాలంటే పెళ్లి చేసుకోవాలి" అని. ఇప్పటికి అయితే వాడు కన్విన్స్ అయినట్టే కనిపిస్తున్నాడు కానీ కొంచెం పెద్దయ్యాక "కల్సి ఉండాలంటే పెళ్ళెందుకు, ఊరికే ఉండొచ్చు కదా' అని అడిగితే నేనేం చెప్పాలో ఏంటో? నా భయాలన్నీ అర్ధరహితమేమో అని కూడా అనిపిస్తుంది అప్పుడప్పుడూ. మనం ఎలా పెరిగాము ఈ సందేహాలతో? చుట్టూ ఉన్న సమాజం లో నుండి సమాధానాలు వెతుక్కుంటూనే కదా..వాడూ అంతే అని సరిపెట్టుకోడం నాకెందుకు చేత కావట్లేదో?

:(

పండు గాడికి ఈ సోమవారం నుండి ఒకటే జ్వరం. జలుబు, దగ్గు తో మొదలయ్యి జ్వరం వచ్చేసింది. 104 ,105 డిగ్రీల జ్వరం. నాకే ఎప్పుడూ ఇంత ఎక్కువ temperature రాలేదు.కొద్దిగా ఒళ్ళు వెచ్చబడితేనే నానా హంగామా చేస్తుంటా. అలాంటిది వీడి ఒళ్ళు పేలి పోతుంటే నాకు నరక యాతన గా వుంది. మామూలుగా చెంగు చెంగున గంతులేసే పిల్లాడు రోజులో మూడు నాలుగు సార్లు జ్వరం ఎక్కువయ్యి నా ఒళ్ళో వాలిపోతే పిచ్చెక్కినట్టు ఉంటోంది నాకు. జ్వరం తగ్గగానే పాపం మామూలుగా అల్లరి చెయ్యాలనే చూస్తున్నాడు.కానీ ఓపిక ఉండట్లేదు వాడికి. ఇంకా ఎన్ని రోజులు పడాలో వాడు ఇదంతా. ఒక స్వాములోరి దగ్గరకి వెళ్లి తాయత్తు కూడా కట్టించాను. Medicines సరే సరి. టానిక్ అంటేనే దూరంగా పరిగెత్తే వాడు ఇప్పుడు బుద్ధిగా తాగుతున్నాడు. తిండి మాత్రం ససేమిరా అంటున్నాడు. ఇక ఈ దెబ్బతో వాడి స్కూల్ anniversary , రాక్షసుడి వేషం అన్నీ కట్.

పిల్లల్లో resistance పెరగాలంటే కొంత suffer అవాలని అర్ధం చేసుకోగలను కానీ ఇంతలా ఎలా భరించగలరు వాళ్ళు అనిపిస్తుంది. వాళ్ళని అలా చూస్తూ కన్న వాళ్ళు పడే నరకం పగ వాడికి కూడా వద్దు అనిపిస్తుంది. భగవంతుడా, ఇక చాలు.

ఇస్కూలు పిలకాయ కబుర్లు

(టైటిల్ ఖదీర్ బాబు రాసిన 'ఇస్కూలు పిలకాయల కథ' ని చూసి మరీ అదే కాపీ కొడితే బాగోదని కొంచెం మార్చా, పైగా ఇది కథ కూడా కాదు, పండు గాడి స్కూల్ కబుర్లు)

పండు గాడిని నవంబర్ 2011 లో స్కూల్ లో చేర్చాను.అప్పటికి వాడికి రెండున్నర ఏళ్ళు కూడా లేవు. అందరూ లబో దిబోమన్నారు "ఇంత పసి గుడ్డు ని స్కూల్ లో వేస్తావా, ఇంట్లోనే కదా ఉంటావు, నీకు వాడిని చూసుకోడం అంత కష్టంగా ఉందా, వాడు అలిసిపోతాడు, స్ట్రెస్ ఎక్కువ వుంటుంది, అదీ ఇదీ" అని నా తల తినేశారు. అయితే నేను ఎవ్వరి మాటా పట్టించుకోలేదు. వాడు పుట్టాక వాడి తిండి, నిద్ర, activity , హెల్త్ విషయంలో 'Mother 's  instinct ' అనేది ఒకటి వుంటుంది, దాని ప్రకారమే నడుచుకోవాలి అని అర్ధం చేసుకుని నిర్ణయించుకున్నాను. ఇంట్లో ఉంచితే ఆయా తో పాటు బయట కాకిలా తిరగడం, వాళ్ళ భాష నేర్చుకోవడం తప్ప ఇంకేమీ రాదు. అదే స్కూల్ లో అయితే తోటి పిల్లలతో ఆడుకోవడం, ఒక రొటీన్ కి అలవాటు పడటం, తిండి విషయంలో పక్క పిల్లలని చూసి ఏమయినా ఇంప్రూవ్ అవడం ఇలాంటివి జరుగుతాయి కదా అని  వేరే ఆలోచనలు పెట్టుకోకుండా స్కూల్ లో చేర్చాను.

అయితే మేము సెలెక్ట్ చేసుకున్న స్కూల్ లో వీడిని చేర్చుకోడానికి వయసు సరిపోదన్నారు. వచ్చే జూన్ (2012 ) కి ప్లే క్లాసు లో చేర్చుకుంటాము అన్నారు. కానీ అప్పటి దాకా వీడిని ఇంట్లోనే వుంచటం నాకు ఇష్టం లేక వేరే స్కూల్ కోసం వెతికాను. కొంచెం దగ్గరలోనే ఒకటి దొరికింది. అయితే ఇది చిన్న స్కూల్. UKG వరకే వుంది. ఆ స్కూల్ ప్రిన్సిపాల్ మా ఆయనకి స్కూల్ లో క్లాస్ మేట్, నాకేమో సీనియర్. కొంచెం తెల్సిన అమ్మాయి కాబట్టి పర్సనల్ కేర్ వుంటుంది, పైగా చిన్న స్కూల్ అవడం వలన attention బాగుంటుంది అని చేర్చాము. క్లాస్ రూమ్స్, ప్లే గ్రౌండ్ అంతా బాగున్నాయి నీట్ గా. ఈ సంవత్సరం ప్లే క్లాసు లో వుంచి, మళ్ళీ  జూన్ 2012 లో మేము ముందు అనుకున్న స్కూల్ లో ప్లే క్లాసు లో చేర్చుదాం అనుకున్నాము. ఎలాగు ప్లే క్లాసు రిపీట్ చేద్దామనుకున్నాము కాబట్టి ప్రిన్సిపాల్ తో చెప్పాము ' వీడి ని లైట్ తీసుకోండి, ఏం నేర్చుకోకపోయినా పర్లేదు, ఊరికే స్కూల్ అలవాటయితే చాలు' అని. ఆమె సరే అంది. బుక్స్ కూడా కొన్ని తీసుకున్నాను కానీ వాడిందే లేదు.

స్కూల్ కి బాగానే అడ్జస్ట్ అయి వెళ్తున్నాడు. రోజూ వాళ్ళ నాన్నే తీసుకెళ్ళడం, తీసుకురావడం. మొదటి మూడు నాలుగు రోజులు తప్ప ఇంకెప్పుడూ పేచీ పెట్టలేదు. స్కూల్ బాగానే నచ్చినట్టుంది లే అనుకున్నాము. మాటల్లో అడిగితే బాగానే చెప్పేవాడు స్కూల్ కబుర్లన్నీనూ. వాళ్లకి parent - టీచర్ మీటింగ్ ప్రతి నెలా మొదటి వారం లో వుంటుంది. అయితే వీడికి చదువు ఏమీ వుండదు కాబట్టి నేను రానవసరం లేదు అని చెప్పారు. సరే అనుకున్నాను. మధ్య మధ్యలో వాళ్ళ నాన్న అడిగితే ప్రిన్సిపాల్ ఏమీ ప్రాబ్లం లేదు, బాగానే ఉంటున్నాడు, కాకపోతే కొంచెం హైపెర్-ఆక్టివ్ అని చెప్పిందిట.

 మొన్నీ మధ్య ఒక మెసేజ్ పంపింది "మీరు మీటింగ్ కి రావాలి" అంటూ. సరే చాలా రోజులయింది (స్కూల్ లో చేర్చి మూడు నెలలు, అయితే జనవరి లో ఒక ఇరవయ్ రోజులు సెలవలే) కదా అని వెళ్లాను.ఆవిడ ఒక పావు గంట సేపు నా పుత్ర రత్నం వేసే వేషాలు చెప్తుంటే నవ్వాలో, ఏడవాలో అర్ధం కాలేదు. తను మాకు పర్సనల్ గా కూడా తెల్సు కాబట్టి ఏదో కబుర్లు చెప్తున్నట్టే చెప్పింది, ఏం చెప్పిందో తన మాటల్లోనే,

'కీర్తి, అసలు ఎలా వేగుతున్నారు వీడితో మీరు? ఇక్కడ 60 కిడ్స్ వున్నారు, అందరినీ నెల లోపే మా దారిలోకి తెచ్చుకున్నాం, కానీ మీ వాడిని మాత్రం దార్లో పెట్టడం మా వల్ల కాలేదు. కోప్పడదామంటే చిన్న పిల్లాడు అని నోరు రావట్లేదు. వచ్చే ఏడాది ఎలానూ ప్లే స్కూల్ లోనే ఉంటాడు కదా అని మేమూ కొంచెం ఈజీ గా తీసుకున్నాం. ఒక్క అయిదు నిమిషాలు క్లాసు లో కూర్చోమంటే కూర్చోడు. భయం పెడదామని సీరియస్ గా ముఖం పెడితే వచ్చి నన్ను హగ్ చేసుకుంటున్నాడు (ఇది వాడు ఇంట్లో నా మీద ఉపయోగించే టెక్నిక్). ఎప్పుడూ బయట గ్రౌండ్ లోనే ఆటలు, లేకపోతే aquarium , పంజరం లో పక్షుల దగ్గర ఆటలు. స్కూల్ అంతా తిరుగుతుంటాడు, వాడికి ఏ క్లాసు రూం కి వెళ్లాలనిపిస్తే అక్కడికి వెళ్తాడు, ఆ టీచర్స్ కి కూడా వీడు బాగా పెట్ అయిపోయాడు, ఎవరూ ఏమీ అనట్లేదు. ఒకవేళ ఒక టీచర్ ఏమన్నా అంటే ఇంకో టీచర్ దగ్గరకి వెళ్లి ఆమెని ఎత్తుకోమంటాడు. ఇవన్నీ కాకపోతే ఆఫీసు రూం కి వెళ్లి అక్కడ క్లెర్క్ ని దబాయిస్తాడు చాక్లెట్స్ ఇవ్వు, క్రేయోన్స్ ఇవ్వు అని. ఇలా వాడి ఇష్టం అయిపొయింది'

నాకేమనాలో తోచలేదు. ఇంట్లో గారం ఎక్కువయిందని స్కూల్ లో చేరిస్తే ఇక్కడ మరీ మితిమీరిపోయింది. ఆఖరికి తనే చెప్పింది ఇక నుండి కొంచెం భయం పెడతాము, ప్రస్తుతానికి స్కూల్ కి అలవాటు పడ్డాడు, మీరేం వర్రీ అవద్దు, వచ్చే ఏడు సీరియస్ గా దార్లో పెడదాం అని. ఇంక నేనేం చెప్తాను? సరే అన్నాను.

వీడికి ఈ స్కూల్ బాగా అలవాటయ్యింది. వాచ్ మాన్, ఆయా కూడా బాగానే చూస్తున్నారు. అందరూ బాగా క్లోజ్ అయ్యారు. ఇప్పుడిక ప్లే క్లాసు కూడా వచ్చే ఏడు ఇక్కడే కంటిన్యూ చేసి LKG కి పెద్ద స్కూల్ లో చేర్చుదాం అనుకున్నాము. అయితే మరో వేపు ఇప్పుడు లేని భయం వచ్చే ఏడాది వీడికి ఎలా పెడతారు. అప్పుడూ ఇదే గారం అలవాటయ్యి చదువు లేకుండా ఆటల్లోనే గడిచిపోతుందేమో అని ఒక ఆలోచన. చదువంటే వీడేమీ ప్లే క్లాసు లోనే Einstein లా అయిపోవాలని కాదు. కనీసం 'A ,B ,C , D ' లు, rhymes అన్నా నేర్చుకోవాలిగా. ఇంట్లో చెప్దామంటే ఒక్క నిమిషం కుదురుగా ఉండట్లేదు. ఈ మధ్య 'చిట్టి చిలకమ్మా' 'Johny Johny ' rhymes నేర్పించాను.పుస్తకాలు తీస్తే పరుగు పెడతాడు. అప్పటికీ ఫ్లాష్ కార్డ్స్, CDs ద్వారా చెప్పాలనే చూస్తున్నాను. ఎంత సేపూ ప్రోక్లైనేర్ వీడియో, అది కాకపోతే ట్రైను, vehicles , బిల్డింగ్ బ్లాక్స్  తో ఆటలు లేకపోతే బయట షికారు. అప్పుడప్పుడూ మూడ్ బాగుంటే paint లు వేస్తాడు.

వచ్చే నెలలో వీడి స్కూల్ వార్షికోత్సవం. బోల్డన్ని డాన్సులు వున్నాయి. కానీ నా పుత్ర రత్నానికి ఇచ్చిన రోల్ ఏంటో తెలుసా 'రాక్షసుడు' :( దాని కోసం ఈ రోజెళ్ళి కడియాలు కూడా కొన్నాను. మా అమ్మ అయితే అది గోల కాదు ఇదేమి రోల్ అని. స్కూల్ లో వాళ్ళు మాత్రం ఏం చేస్తారు, ఇలాంటి అచ్చోసిన బుల్లి అంబోతుకి రాక్షసుడి రోల్ కాక మరేమివ్వగలరు?

సో అలా మొదలయింది మా పండు గాడి స్కూల్ పర్వం. ఇంకెన్ని వేషాలు చూడాల్సివస్తుందో. పిల్లల పెంపకానికి మించి challenging టాస్క్ మరోటి కనిపించట్లేదు నాకు ప్రస్తుతానికి. Sigghhhh!

అమ్మ మనసు

మా అమ్మ ద్వారా అమ్మ మనసు, అమ్మ ప్రేమ ఎలా వుంటుందో నేను చూసాను, అనుభవించాను అని అనుకున్నాను సంవత్సరం క్రితం వరకూ. ఆ ప్రేమలో వుండే మాధుర్యం, ఆ మనసులోని మమత అయితే అర్ధం చేసుకోగాలిగానేమో కానీ ఆ మనసు కొన్ని సందర్భాలలో పడే వేదన ఏంటో మాత్రం నేను అమ్మనయ్యాకే అర్ధమవుతోంది నాకు. అమ్మ తన బిడ్డకు ఏదయినా కష్టం వచ్చినప్పుడు బాధ పడడం, వేదన చెందడం తెల్సు కానీ ఏ పసి బిడ్డని చూసినా తన బిడ్డ గుర్తుకురావడం, ఆ పసికందు బాధని చూసి తల్లడిల్లడం నేను అమ్మనయ్యాకే అనుభవమవుతోంది.

 

పండు తల్లి పుట్టక ముందు నేనెప్పుడూ పసి పిల్లలని ఆడించలేదు, కనీసం ఎత్తుకోలేదు. అసలు ఆ అవకాశం రాలేదు, ఒక వేళ వచ్చినా భయపడేదాన్నేమో.ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు మామయ్య కొడుకుని ఎత్తుకున్నాను కానీ ఎక్కువ సేపు లేదు. వాళ్ళ పనులు ఎలా చెయ్యాలో కూడా తెలీదు, ఎవరన్నా చేస్తే గమనించలేదు.
పిల్లల్ని లాలించడం, పెంచడం అంతా ప్రకృతే నేర్పిస్తుంది అని ఈ సంవత్సరం రోజుల్లో నాకు అర్ధమయింది. ఇప్పుడు నాకు ఏ పాప/బాబు ని చూసినా నా పండు తల్లే గుర్తొస్తుంది. ఆ పాప/బాబు ఏడుస్తుంటే బాధేస్తుంది. ఇంతకు ముందు అలాంటి సంఘటన చూసినప్పుడు అయ్యో అనుకునేదాన్ని. ఇప్పుడు మాత్రం ఆ బాధ నా మనసుని తాకుతోంది. ఎంతలా అంటే నా మనసులోని ఆ బాధ కళ్ళల్లో నుండి ప్రవహించే అంత. పేపర్ లో ఎవరన్నా బిడ్డని చెత్త కుండీలో వేసి వెళ్ళారని వార్త చదివిన రోజు గుండెను మెలిపెట్టినంత బాధగా వుంటుంది. ఆ పసికందుకి వచ్చిన కష్టం నేను తీర్చలేను. కానీ ఆ కష్టం వాళ్ళ నాకు కలిగే వేదన, బాధ చెప్పలేనంత తీవ్రంగా ఉంటోంది. ఆ బిడ్డ కూడా నా పండు తల్లి లాంటిదే కదా, ఎందుకీ కష్టం వచ్చింది అన్న బాధ.

 

మొన్నో రోజు ఆటో లో వస్తుంటే రోడ్ మీద ట్రాఫ్ఫిక్ జామ్ అయింది. ఒక పావుగంట సేపు ఆటో ఆగిపోయింది. పక్కనే ఫ్లయ్ ఓవర్ కింద ఒక కుటుంబం. పిల్లలు ఆడుకునే బెలూన్స్ తయారు చేసి అమ్ముతున్నారు. ఆ కుటుంబంలో తల్లీ, తండ్రి, ఇద్దరు బిడ్డలు వున్నారు. ఒకరు మూడు నాలుగేళ్ల వాడు. పాపకి రెండేళ్ళు ఉంటాయేమో. వాళ్ళ అమ్మ నాన్న ట్రాఫిక్ లో ఆగిపోయిన వాహనాల దగ్గరకి వచ్చి బెలూన్స్ అమ్ముకుంటూ వుంటే పిల్లలిద్దరూ అటూ ఇటూ పరిగెడుతూ వున్నారు. పండు తల్లి పుట్టక ముందు అయితే ఇలాంటి దృశ్యాలని పట్టించుకునేదాన్ని కాదు. కానీ ఈ సారి మాత్రం నాకు ఎంత టెన్షన్ కలిగిందో  చెప్పలేను. సడెన్ గా ఏ బండి కదిలి వాళ్ళు దానికి అడ్డం పడి దెబ్బ తగిలించుకుంటారో అని. ఇంట్లో పండు గాడిని క్షణం కనిపెట్టుకోకుండా వున్నా ఏదో ఒక చోట పడి దెబ్బలు తగిలించుకుంటాడు. అలాంటిది వాళ్ళ అమ్మ నాన్న ఆ పిల్లలని రోడ్ మీద అంత నిర్లక్ష్యంగా ఎందుకు వదిలేసారు అనిపించింది ఒక క్షణం. ఆ తల్లి కూడా నా లాంటిదే కదా. మరి ఆమెకి నాకున్న ఆదుర్దా ఉండదా అని. ఆ స్థానం లో పండు గాడు వుంటే నాకు ఊపిరి కూడా ఆడేది కాదేమో అనిపించింది. కానీ ఆ తల్లి తండ్రులు అంత కష్టపడేది ఆ పసి పిల్లల జానెడు పొట్ట నింపడం కోసమే కదా. పొట్ట కూటి కోసం అంత పసి పిల్లల గురించి వాళ్ళకున్న కేర్ ని ప్రదర్శించలేని వాళ్ళ నిస్సహాయత తలచుకుంటే దిగులేసింది. ఇంటికి వచ్చాక కూడా చాలా సేపు ఈ సంఘటన గురించే ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయాను.

 

ఇంతకు మునుపు నేను కేవలం ఒక మనిషిగానే అలోచించేదాన్ని. ఇప్పుడు ఒక తల్లిలా ఆలోచిస్తున్నాను. రెండిటికీ చాలా తేడా వుంది కదా.

బూబూ వాళ్ళ అమ్మ

మా పండు గాడు  ఈ మధ్య మా కాలనీలో చిన్న సైజు సెలెబ్రిటి అయిపోయాడు. ఎవరయినా కొత్త వాళ్ళు మా ఇల్లు కనుక్కోవాలంటే మా అయన పేరో, నా పేరో, ఆయన చేసేపనో చెప్తే కష్టం. అదే వాళ్ళకో బాబు వున్నాడు అంటే మాత్రం  టక్కున   ”ఓహ్, బూబూ రెడ్డి వాళ్ళ ఇల్లా?” అని చూపించేస్తున్నారు. నేను వాడికి పెట్టిన పేరు బూబూ అని మాత్రమే. తోక చుట్టుపక్కల వాళ్ళు తగిలించారు పండు గాడు పొద్దున్నే లేచి రోడ్ మీద వెళ్ళే వాళ్ళందరినీ “హే,ఓయ్” అని అరుస్తూ పిలుస్తుంటాడు. ఇంకా కెవ్వు కెవ్వు మని కేకలు పెడుతుంటాడు. వీడి కేకలు వీధి చివరి దాకా వినిపిస్తున్తాయని చివరి ఇంట్లో వుండే వాళ్ళు చెప్తుంటారు.

 

పైగా దొరగారికి పెత్తనాలు కూడా ఎక్కువే  అలా వీడు అందరికీ బాగా గుర్తు అయిపోయాడు.

అమ్మ వాళ్ళింట్లో వున్నప్పుడు రోజూ మాతో ఆడుకోడానికి మహి అని ఒక పాప వచ్చేది. ఆ పాప వాళ్ళ అమ్మని అందరూ మహి వాళ్ళ అమ్మ అనే పిలిచేవారు. ఆమె అసలు పేరు లక్ష్మి అని దాదాపు సంవత్సరం తర్వాత తెల్సింది నాకు. అదీ ఆమెనే డైరెక్ట్ గా అడిగితే చెప్పింది. అప్పుడు అదేంటో కొత్తగా వింతగా అనిపించింది నాకు. ఇప్పుడు నన్ను కూడా ఇక్కడ అందరూ బూబూ వాళ్ళ అమ్మ అనే అంటున్నారు. నాకు నా పేరంటే చాలా ఇష్టం. కానీ ఇప్పుడు బూబూ వాళ్ళ అమ్మ అనే పేరు, గుర్తింపు ఇంకా ఇష్టంగా వున్నాయి

పండు బాబుకి ప్రేమతో…

విదేశాలలో వున్న మన వాళ్ళని మీకు అక్కడ ఏమి నచ్చుతుంది అని అడిగితే నూటికి 95 శాతం మంది చెప్పే సమాధానాలలో మొదటి మూడు నాలుగు కారణాలలో ఒకటి,

“బంధువులు, ఇరుగు పొరుగు వాళ్ళ జోక్యం వుండదు మన విషయాలలో” అని. ఎవరికి వారు తాము ఇండియాలో ఎదుర్కొన్న పరిస్థితులని బట్టి అలా అనుకుంటారేమో. కానీ నేను మాత్రం ఎప్పుడూ అలా అనుకోలేదు, ఎందుకంటే బంధువుల వలన, ఇరుగు పొరుగు వారి వలన నేనెప్పుడూ ఇబ్బంది పడింది లేదు. అందరూ వీలయినంత వరకూ స్నేహంగా ఉంటూ ప్రేమని పంచారు, కుదరకపోతే దూరంగా వున్నారు.
ఆరేళ్ళు ఇండియాకి దూరంగా ఉండి ఇప్పుడు తిరిగి వచ్చాక నా అభిప్రాయం ఇసుమంతయినా మారలేదు. తోటివారిని ఆదరించడంలో, సహాయం చేయడంలో, ప్రేమని పంచడంలో మన వాళ్లెప్పుడూ ముందే వుంటారు. ఎక్కడో కొందరు స్వార్థపరులు, అత్యుత్సాహవంతులు వుంటారు, కాదనను. దేవుడి దయ వలన నేను ఇంకా అలాంటివారిని ఎదుర్కోలేదు. పండు బాబు ని తీసుకుని నేనూ, మా ఆయనా వేరే ఇంటికి వచ్చేసాక నాకు పరిచయమయిన ఇరుగు పొరుగు వాళ్ళు మాతో ఎంతో బాగుండటం చూస్తే నాకు చాలా ఆనందంగా అనిపిస్తుంది.
మేము ఈ ఇంటికి వచ్చే అప్పటికి నాకు ఇక్కడ ఇరుగు పొరుగు వాళ్ళెవరూ పరిచయం లేరు. ఇదే ఊర్లో చాలా ఏళ్ళుగా ఉంటున్నా, ఈ ఏరియా మాత్రం కొత్తే మాకు. వచ్చిన రెండు మూడు నెలలకే చుట్టూ పక్కల వాళ్ళు బాగా పరిచయమయ్యారు. పండు బాబు వలన ఇంకా కొంచెం దగ్గరయ్యారని చెప్పుకోవచ్చు.

ఎదురింట్లో ఒక అక్క వుంటారు. ఆవిడ వర్కింగ్ లేడీ. ఇద్దరు పిల్లలు. ఇంటి పనులు అన్నీ ఆమే చేసుకుంటారు (పనమ్మాయి లేదు). కనుక ఆవిడ ఎప్పుడూ బిజీ గానే వుంటారు. ఆ అక్క వాళ్ళ పాప ఇంటర్ చదువుతోంది. పండు అంటే చాలా ఇష్టం. రోజూ కనీసం ఒక్క సారయినా వచ్చి వాడిని పలకరించి వెళ్తుంది. ఇంచు మించు ప్రతి రోజు కాలేజ్ నుండి వచ్చాక వాడిని వాళ్ళ ఇంటికి తీసుకెళ్ళి ఆడిస్తుంది. మొన్నో రోజు ఇలానే వాళ్ళింట్లో ఆడుకుంటూ వున్నాడు. అప్పుడు ఆ అక్క వాళ్ళ బాబు బయట నుండి వస్తూ బొండాలు తెచ్చాడుట. మా బుచికి ఏమో వాటి మీద పడిపోయి తినాలని ట్రై చేశాడుట (నేను ఇంట్లో ఏమీ పెట్టి పంపనని అనుకోవద్దు, మా వాడికి అప్పుడే పొరుగింటి పుల్లకూర రుచిగా అనిపిస్తోంది మరి). కానీ అవి హోటల్ నుండి తెచ్చినవి కావడంతో అక్క వద్దని తీసేసుకుని వాడికి వేరేవి తినేవి ఏవో పెట్టి పంపింది. వాళ్ళ పాప వచ్చి నాకు చెప్పింది, పండుకి బొండాలు చేసి పెట్టండి అని. కానీ నాకు బద్ధకం కదా. అసలు నూనెలో వేయించేవి ఏవీ నేను చెయ్యను (ఆరోగ్యానికి మంచిది కాదు అన్న స్పృహతో కాదు, నూనె అంటే భయం నాకు ). అదే చెప్పాను తనతో. వెళ్లి వాళ్ళ అమ్మతో చెప్పినట్టుంది. ఈ రోజు సాయంత్రం అక్క పాపం వీడి కోసం తీరిక చేసుకుని ఇంట్లోనే బొండాలు చేసి పంపింది. ఆవిడ ఇద్దరు పిల్లలతో ఇంటి పని, వంట పని, ఆఫీసు పని చేసుకోలేక సతమతమవుతుంటే ఇదొక అదనపు పని కదా. చాలా మొహమాట పడిపోయాను. పండు గాడు ఏమవుతాడు ఆమెకి? ఎందుకింత ఆప్యాయత? పసి పిల్లాడి కోసం చేసి ఉండొచ్చు. కానీ నేను అసలు ఊహించలేదు. చిన్న విషయమే ఇది. కానీ మనసుకి హత్తుకునే విషయం. UK  లో వుంటే ఇలా వాడి గురించి, వాడి ఆకలి గురించి అమ్మ నాన్నలం అయిన మేము తప్ప ఇంకెవరన్నా ఆలోచించేవారా? లేదు కదా…
ఇలాగే మరో విషయం. పక్క వీధిలో ఇంకో ఆంటీ వుంటారు. నా ఆర్కుట్ ఫ్రెండ్ వాళ్ళ అమ్మ. ఆవిడ ఇడ్లీలు చాలా బాగా చేస్తారు. అవి తిన్నాక ఇక నేను చేసే ఇడ్లీలు వేస్ట్ అనిపిస్తుంది నాకు. దానికి తగ్గట్టే పండు బాబు ఆ ఆంటీ చేసిన ఇడ్లీలు బాగా లాగిస్తాడు, నేను ఇంట్లో చేస్తే అర ఇడ్లి కూడా తినడు నేను ఎంత ప్రయత్నించినా ఆవిడ అంత బాగా చేయలేకపోతున్నాను. నేను అడగకపోయినా ఆంటీ ప్రతి రోజు వీడికి ఇడ్లీలు పంపిస్తుంది ఉదయం టిఫిన్ టైం కి. వాళ్ళింట్లో వేరే ఏ టిఫిన్ అయినా సరే వీడి కోసం మాత్రం ఇడ్లీలు చేసి పంపుతుంది.

ఇంకా ఇలాంటి విషయాలు ఎన్నో. పక్కింటి ఆంటీ అయితే పండు బాబు ఏడవటమో, అరవటమో చేస్తే వెంటనే వాళ్ళ పాపని పంపించి వీడిని తీసుకురమ్మంటుంది. కొంచెం సేపు ఆడించి పంపిస్తుంది. పసిపిల్లల పట్ల ఇష్టం వుండటం సహజమే. కానీ మేము UK లో ఉండి ఉన్నట్టయితే వాడికి చుట్టూ ఇంత మంది ప్రేమని పంచే వాళ్ళు వుండరు కదా. వీళ్ళంతా నాకు చిన్నప్పటి నుండి తెల్సిన వాళ్ళు కారు, అసలు పరిచయమే లేదు. కేవలం పొరుగున ఉంటున్నాం, పసి పిల్లాడు వున్నాడనే దీంతో వాళ్ళు నాకు ఇలాంటి సహాయం చేస్తున్నారు. ఇంత బిజీ బిజీ జీవితాల్లో కూడా పక్క వారి గురించి ఆలోచించే వారి మధ్య వుండటం అదృష్టమే కదా