:(

పండు గాడికి ఈ సోమవారం నుండి ఒకటే జ్వరం. జలుబు, దగ్గు తో మొదలయ్యి జ్వరం వచ్చేసింది. 104 ,105 డిగ్రీల జ్వరం. నాకే ఎప్పుడూ ఇంత ఎక్కువ temperature రాలేదు.కొద్దిగా ఒళ్ళు వెచ్చబడితేనే నానా హంగామా చేస్తుంటా. అలాంటిది వీడి ఒళ్ళు పేలి పోతుంటే నాకు నరక యాతన గా వుంది. మామూలుగా చెంగు చెంగున గంతులేసే పిల్లాడు రోజులో మూడు నాలుగు సార్లు జ్వరం ఎక్కువయ్యి నా ఒళ్ళో వాలిపోతే పిచ్చెక్కినట్టు ఉంటోంది నాకు. జ్వరం తగ్గగానే పాపం మామూలుగా అల్లరి చెయ్యాలనే చూస్తున్నాడు.కానీ ఓపిక ఉండట్లేదు వాడికి. ఇంకా ఎన్ని రోజులు పడాలో వాడు ఇదంతా. ఒక స్వాములోరి దగ్గరకి వెళ్లి తాయత్తు కూడా కట్టించాను. Medicines సరే సరి. టానిక్ అంటేనే దూరంగా పరిగెత్తే వాడు ఇప్పుడు బుద్ధిగా తాగుతున్నాడు. తిండి మాత్రం ససేమిరా అంటున్నాడు. ఇక ఈ దెబ్బతో వాడి స్కూల్ anniversary , రాక్షసుడి వేషం అన్నీ కట్.

పిల్లల్లో resistance పెరగాలంటే కొంత suffer అవాలని అర్ధం చేసుకోగలను కానీ ఇంతలా ఎలా భరించగలరు వాళ్ళు అనిపిస్తుంది. వాళ్ళని అలా చూస్తూ కన్న వాళ్ళు పడే నరకం పగ వాడికి కూడా వద్దు అనిపిస్తుంది. భగవంతుడా, ఇక చాలు.

ఒక చిన్న సంఘర్షణ

చిన్నప్పుడు ఆరవ తరగతిలో అనుకుంటా భత్రుహరి సుభాషితాలు ఉండేవి తెలుగు పాఠాల్లో...వాటిల్లో నాకు బాగా నచ్చిన సుభాషితం ఇది,

ఒరులేయవి యొనరించిన నరవర
యప్రియంబు తన మనంబున కగు
తానొరులకు నవి సేయకుని
పరాయణము పరమ ధర్మ పదములకెల్లన్

ఈ పద్యం యొక్క భావం అందరికీ తెలిసిందే,

ఇతరులు ఏ పని చేస్తే నీ మనసుకి కష్టం కలుగుతుందో అటువంటి పనిని నువ్వు ఇతరుల పట్ల చేయకుండా ఉండటమే అన్ని ధర్మాలలోకెల్లా ఉత్తమమయిన ధర్మం అని.

కానీ నిజ జీవితంలో ఇది ఆచరించడం సాధ్యమేనా?

ఉదాహరణకి మనల్ని ఎవరన్నా అవమానిస్తే మన మనసుకి చాలా కష్టం కలుగుతుంది, వాళ్ళు మనకి బాగా దగ్గర వాళ్ళయితే ఒకసారి, రెండు సార్లు, పది సార్లు వోర్చుకుంటాము...కానీ పదే పదే (మన ఫీలింగ్స్ వాళ్ళకి చెప్పినా కూడా) మనల్ని వాళ్ళ ప్రవర్తన ద్వారా బాధిస్తుంటే ఇంకా వాళ్ళతో మంచిగా వుండటం వీలయ్యే పనేనా? ఎప్పుడో ఒక సారి కోపం వచ్చి తిరిగి ఒక మాట అనకుండా ఉండగలమా. అలా అనలేకపోయినా కనీసం వాళ్ళకి దూరంగా ఉంటాము కదా పట్టించుకోకుండా. అంతే కానీ అవతలి వ్యక్తి నన్ను ఎంత అవమానించినా అతని పట్ల నేను చాలా మామూలుగానే ఉంటూ అతన్ని గౌరవిస్తాను అని ఎంతమంది అనగలరు? తనకి ఇష్టమయినప్పుడు దగ్గరగా వచ్చి నవ్వుతూ మాట్లాడగానే పాత సంగతులు మర్చిపోయి తేలిగ్గా నవ్వెయ్యగలమా? మనం అలా చెయ్యకుండా వాళ్ళని పట్టించుకోకుండా వుంటే వాళ్ళకీ బాధ కలుగుతుంది కదా.

పుస్తకాల్లో చదివిన వాటిని జీవితంలో ఆచరించడం గొప్ప గొప్ప వాళ్ళు మాత్రమే చెయ్యగలరు. ఇలాంటప్పుడే అనిపిస్తుంది సమాజంలో జనం మధ్య బ్రతకడానికి ఉపయోగపడని ఈ సూక్తులూ, సుభాషితాలు దేనికీ అని?

అమ్మ మనసు

మా అమ్మ ద్వారా అమ్మ మనసు, అమ్మ ప్రేమ ఎలా వుంటుందో నేను చూసాను, అనుభవించాను అని అనుకున్నాను సంవత్సరం క్రితం వరకూ. ఆ ప్రేమలో వుండే మాధుర్యం, ఆ మనసులోని మమత అయితే అర్ధం చేసుకోగాలిగానేమో కానీ ఆ మనసు కొన్ని సందర్భాలలో పడే వేదన ఏంటో మాత్రం నేను అమ్మనయ్యాకే అర్ధమవుతోంది నాకు. అమ్మ తన బిడ్డకు ఏదయినా కష్టం వచ్చినప్పుడు బాధ పడడం, వేదన చెందడం తెల్సు కానీ ఏ పసి బిడ్డని చూసినా తన బిడ్డ గుర్తుకురావడం, ఆ పసికందు బాధని చూసి తల్లడిల్లడం నేను అమ్మనయ్యాకే అనుభవమవుతోంది.

 

పండు తల్లి పుట్టక ముందు నేనెప్పుడూ పసి పిల్లలని ఆడించలేదు, కనీసం ఎత్తుకోలేదు. అసలు ఆ అవకాశం రాలేదు, ఒక వేళ వచ్చినా భయపడేదాన్నేమో.ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు మామయ్య కొడుకుని ఎత్తుకున్నాను కానీ ఎక్కువ సేపు లేదు. వాళ్ళ పనులు ఎలా చెయ్యాలో కూడా తెలీదు, ఎవరన్నా చేస్తే గమనించలేదు.
పిల్లల్ని లాలించడం, పెంచడం అంతా ప్రకృతే నేర్పిస్తుంది అని ఈ సంవత్సరం రోజుల్లో నాకు అర్ధమయింది. ఇప్పుడు నాకు ఏ పాప/బాబు ని చూసినా నా పండు తల్లే గుర్తొస్తుంది. ఆ పాప/బాబు ఏడుస్తుంటే బాధేస్తుంది. ఇంతకు ముందు అలాంటి సంఘటన చూసినప్పుడు అయ్యో అనుకునేదాన్ని. ఇప్పుడు మాత్రం ఆ బాధ నా మనసుని తాకుతోంది. ఎంతలా అంటే నా మనసులోని ఆ బాధ కళ్ళల్లో నుండి ప్రవహించే అంత. పేపర్ లో ఎవరన్నా బిడ్డని చెత్త కుండీలో వేసి వెళ్ళారని వార్త చదివిన రోజు గుండెను మెలిపెట్టినంత బాధగా వుంటుంది. ఆ పసికందుకి వచ్చిన కష్టం నేను తీర్చలేను. కానీ ఆ కష్టం వాళ్ళ నాకు కలిగే వేదన, బాధ చెప్పలేనంత తీవ్రంగా ఉంటోంది. ఆ బిడ్డ కూడా నా పండు తల్లి లాంటిదే కదా, ఎందుకీ కష్టం వచ్చింది అన్న బాధ.

 

మొన్నో రోజు ఆటో లో వస్తుంటే రోడ్ మీద ట్రాఫ్ఫిక్ జామ్ అయింది. ఒక పావుగంట సేపు ఆటో ఆగిపోయింది. పక్కనే ఫ్లయ్ ఓవర్ కింద ఒక కుటుంబం. పిల్లలు ఆడుకునే బెలూన్స్ తయారు చేసి అమ్ముతున్నారు. ఆ కుటుంబంలో తల్లీ, తండ్రి, ఇద్దరు బిడ్డలు వున్నారు. ఒకరు మూడు నాలుగేళ్ల వాడు. పాపకి రెండేళ్ళు ఉంటాయేమో. వాళ్ళ అమ్మ నాన్న ట్రాఫిక్ లో ఆగిపోయిన వాహనాల దగ్గరకి వచ్చి బెలూన్స్ అమ్ముకుంటూ వుంటే పిల్లలిద్దరూ అటూ ఇటూ పరిగెడుతూ వున్నారు. పండు తల్లి పుట్టక ముందు అయితే ఇలాంటి దృశ్యాలని పట్టించుకునేదాన్ని కాదు. కానీ ఈ సారి మాత్రం నాకు ఎంత టెన్షన్ కలిగిందో  చెప్పలేను. సడెన్ గా ఏ బండి కదిలి వాళ్ళు దానికి అడ్డం పడి దెబ్బ తగిలించుకుంటారో అని. ఇంట్లో పండు గాడిని క్షణం కనిపెట్టుకోకుండా వున్నా ఏదో ఒక చోట పడి దెబ్బలు తగిలించుకుంటాడు. అలాంటిది వాళ్ళ అమ్మ నాన్న ఆ పిల్లలని రోడ్ మీద అంత నిర్లక్ష్యంగా ఎందుకు వదిలేసారు అనిపించింది ఒక క్షణం. ఆ తల్లి కూడా నా లాంటిదే కదా. మరి ఆమెకి నాకున్న ఆదుర్దా ఉండదా అని. ఆ స్థానం లో పండు గాడు వుంటే నాకు ఊపిరి కూడా ఆడేది కాదేమో అనిపించింది. కానీ ఆ తల్లి తండ్రులు అంత కష్టపడేది ఆ పసి పిల్లల జానెడు పొట్ట నింపడం కోసమే కదా. పొట్ట కూటి కోసం అంత పసి పిల్లల గురించి వాళ్ళకున్న కేర్ ని ప్రదర్శించలేని వాళ్ళ నిస్సహాయత తలచుకుంటే దిగులేసింది. ఇంటికి వచ్చాక కూడా చాలా సేపు ఈ సంఘటన గురించే ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయాను.

 

ఇంతకు మునుపు నేను కేవలం ఒక మనిషిగానే అలోచించేదాన్ని. ఇప్పుడు ఒక తల్లిలా ఆలోచిస్తున్నాను. రెండిటికీ చాలా తేడా వుంది కదా.

అజ్ఞానాంధకారం

జీవితంలో చాలా సార్లు నాకు అనిపిస్తుంది, కొన్ని విషయాల గురించి ఎంత తక్కువ  information తెలిసి వుంటే అంత మంచిది అని…నిన్న పొద్దున్న మా పండు గాడితో ఆడుకోడానికి పక్క వీధిలో పాప వచ్చింది. స్కూల్ టైం లో ఎలా వచ్చిందా అనుకుంటూ అదే అడిగాను,

“ప్రీతీ, ఏంటి స్కూల్ కి వెళ్ళలేదా ఈ రోజు”

“లేదు ఆంటీ, సెలవు కదా”

“పండగ ఏం కాదే, ఎందుకూ సెలవు?”

“అయ్యో, మీకు తెలీదా…ఈ రోజు బంద్, ఏవో గొడవలవుతాయని అంటున్నారుగా”

“గొడవలా, ఎందుకూ?”

“ఎందుకో మరి అందరూ కొట్టుకుంటారని చెప్తున్నారు, హిందూ ముస్లిమ్స్ గొడవ పడతారట..టీవీ చూడరా మీరు” అని చెప్పి ఆటల్లో మునిగిపోయింది.

ఈ మధ్య టీవీ కాదు కదా, కనీసం పేపర్ కూడా చూడట్లేదు నేను. మాకొచ్చేది సాక్షి (మా ఆయన వీరాభిమాని జగన్ కి, ఇద్దరం తరచూ గొడవపడుతుంటాం కూడా)…అందులో మెయిన్ పేపర్, జిల్లా ఎడిషన్  చస్తే చదవను నేను. ఫ్యామిలీ పేపర్ మాత్రం చదువుతా…ఎప్పుడయినా నెట్ లో ఈనాడు చదువుతాను అంతే. టీవీ లో న్యూస్ చానల్స్ చూడటం మానేసి చాలా రోజులే అయింది  

అప్పుడిక టీవీ పెడితే ఏ ఛానల్ లో చూసినా ఒకటే న్యూస్. అయోధ్య తీర్పు గురించి. ఈ అయోధ్య గొడవ అప్పుడెప్పుడో అయింది కదా ఇప్పుడు కొత్తగా ఏంటి అనుకుని కొంచెం కుదురుగా కూర్చుని చూస్తే అప్పుడు అర్ధమయ్యింది. చాలా కాలం నుండి కోర్టులో నలుగుతున్న ఈ కేసులో ఈ రోజు తీర్పు చెప్పబోతున్నారు అని. సో అదీ నాకున్న జ్ఞానం ఈ విషయంలో.

ఈ ప్రీతి అనే పాప కి ఏడేళ్ళు. తను పుట్టక ముందు ఎక్కడో UP  లో జరిగిన గొడవ గురించి ఆ అమ్మాయికి తెలిసి ఉండకపోవచ్చు. ఇంకొంచెం పెద్దయ్యాక హిస్టరీ క్లాసు లో తెల్సుకుంటుందేమో. కానీ ఇప్పుడయితే ఆ లేత మనసుకి అర్ధమయ్యింది ఒకటే, హిందువులు – ముస్లింలు కొట్టుకుంటారు అని. అసలిద్దరికీ వచ్చిన తేడా ఏంటో, ఎందుకు కొట్టుకుంటారో, ఎవరి స్వార్థం వల్ల గొడవ ఇంత దాకా వచ్చిందో  ఆ పసి మనసు ఊహకి అందని విషయం. క్లాసు పుస్తకాల్లో బోల్డన్ని మంచి మంచి మాటలుంటాయి మత సామరస్యం మీద. కానీ తనకి నిజ జీవితంలో కనిపిస్తుంది ఏంటి? పరస్పర విరుద్ధమయిన ఈ రెండు విషయాల మధ్య ఆ పాప ఎంత అయోమయానికి గురవుతుంది?

రాజకీయాలు, మతం, ఈ గొడవలు అన్నీ పక్కన పెట్టి నా (ఒక సాధారణ వ్యక్తి) చుట్టూ వున్న పరిస్థితి గురించి చెప్పాలంటే ఇక్కడ హిందూ-ముస్లిం అనే తేడా కేవలం ఆచార వ్యవహారాల్లోనూ, దేవుడిని కొలిచే పద్దతిలోనూ  కనిపిస్తుంది తప్పితే ఇద్దరికీ మధ్య గొడవలు అయ్యే సంఘటనలు, సందర్భాలు వుండవు (నాకు కనిపించలేదు). రంజాన్ అయితే వాళ్ళు మాకు బిర్యాని పంపితే, సంక్రాంతి అప్పుడు మేము వాళ్లకి అరిసెలు పంపుతాం. రొట్టెల పండుగ కి మేము దర్గాకి వెళ్లి మొక్కుకుంటే వినాయక చవితి పూజల్లో వాళ్ళు దేవుడి విగ్రహం దగ్గరకి వచ్చి దండం పెట్టుకుంటారు. ఎవరి ఆచారాలు వాళ్ళవి. ఎదుటి వారి పద్ధతిని, సంప్రదాయాన్ని ఎవరూ వేలెత్తి చూపరు. ఇలా హాయిగా గడిచిపోతోంది కదా..

ఈ దేశంలో ఒక సాధారణ పౌరుడికి ఈ మతం వల్ల లేని ఇబ్బంది, ఈ పౌరులకి ప్రాతినిధ్యం వహిస్తున్న ప్రజా ప్రతినిధులకి ఎందుకు? మమ్మల్ని ఏదో ఉద్ధరిస్తున్నామని, మాకోసం మీరు పోరాడుతున్నారు అన్న తప్పుడు సంకేతం జనాలకి ఇచ్చి ఆ జనం కొట్టుకు చస్తుంటే చూసి మీ popularity పెంచుకుంటూ, భావి తరాలని ఒక అయోమయం లోకి నెట్టేస్తూ ఎటు తీసుకెళ్తున్నారు ఈ సమాజాన్ని?

ఆ వివాదాస్పద స్థలంలో మసీదు కట్టుకుంటారో, మందిరం కట్టుకుంటారో మీ చావు మీరు చావండి…మా (ప్రజల)  జోలికి రాకండి అని గట్టిగా అరిచి చెప్పాలనిపిస్తుంది. ఇదంతా చూసాక ఎందుకు ఇదంతా ఆలోచించడం, తెల్సుకోవడం  అనిపిస్తుంది. Ignorance is  a  bliss అన్నది ఎంత నిజమో కదా.

ఇక ఈ విషయంలో కోర్టు తీర్పు ఇచ్చిన తర్వాత ఎలాంటి గొడవలు జరగకపోవడం చాలా ఆనందంగా వుంది. ఇది ఆ తీర్పు అందరికీ అనుకూలం అయినందువలన (పేపర్లో అలా రాసారు) అని అంటున్నారు. కాదు కాదు ఈ ప్రశాంతత ఆ కొట్టుకు చచ్చే వాళ్ళలో, గొడవలు పెంచే వాళ్ళలో వచ్చిన మార్పు వలన అని అనుకోవాలని వుంది ఈ రోజు పొద్దున్న వీధిలో పిల్లలంతా స్కూల్ కి రంగు రంగుల బట్టలు (శుక్రవారం సివిల్ డ్రెస్ అంట) వేసుకుని సీతాకోకచిలుకల్లా గంతులేస్తూ వెళ్తుంటే చాలా ఆనందంగా అనిపించింది. ఇదే ప్రశాంతత ప్రతి రోజూ కావాలి.

నాన్నా..పులి

చిన్నప్పుడు మనందరం నాన్నా..పులి కథ చదువుకున్నాం కదా, ఆ కథలో లాంటి విషయం నా జీవితంలో కూడా జరిగింది.ఇప్పుడే మా పండు బాబు బజ్జున్నాడు, ఒక గంట దాకా లేవడన్న ధైర్యం తో ఈ పోస్ట్ రాయటానికి సిద్ధమయ్యాను.

 

నేను పదవ తరగతి వరకూ క్లాసు ఫస్ట్/సెకండ్ వచ్చేదాన్ని. అలాగే పదో క్లాసు పరీక్షల్లో నాకు మంచి మార్కులు వచ్చాయి. ఇప్పుడంటే 91% అంటే పెద్దగా పట్టించుకోరు కానీ అప్పట్లో అది టాప్ స్కోరు కిందే లెక్క. ఇక ఇంటర్ కూడా అదే స్కూల్/కాలేజీ లో చదివిద్దామని నాన్న అనుకున్నారు. కానీ మనం వినం కదా. ఇంట్లో ఉండి చదివి చదివి విసిగిపోయాను, కనుక హాస్టల్ లో చేరతాను అని గోల చేసాను (అసలు కారణం నా క్లోజ్ ఫ్రెండ్స్ అంతా నారాయణ మహిళా కళాశాల లో చేరుతున్నారు. అక్కడే హాస్టల్ లో వుంటున్నారు, నేనూ వాళ్ళతో వుండాలని). అప్పట్లో మా ఊర్లో రత్నం, నారాయణ కాలేజీలు టాప్ లో ఉండేవి. నాకు ఫీజు లో రాయితీ ఇస్తాం వాళ్ళ కాలేజీలో చేరితే అని ఆఫర్ ఇవ్వడం తో నేను ఇక కొండెక్కేసాను. మా వాళ్లకి ఇక తప్పక నన్ను హాస్టల్ లో చేర్చారు.
హాస్టల్ లో చేరిన మొదటి వారం బాగానే గడిచింది. తర్వాత మొదలయ్యాయి నా పాట్లు. ఇంట్లో అయితే ఆరింటికి లేచినా సరిపోయేది. ఇష్టమొచ్చి నప్పుడు చదువుకోవచ్చు. బయట ప్రంపంచం కనిపిస్తుంది. టీవీ, సినిమాలు, ఇంటికొచ్చే చుట్టాలు, తమ్ముడితో పోటీలు, పేచీలు అంతా సందడి సందడిగా వుండేది. హాస్టల్ లో తెల్లారుజామున నాలుగింటికి లేవాలి, స్టడీ అవర్స్ కి వెళ్ళాలి , స్నానం దగ్గర, మెస్ దగ్గర క్యూలో నిల్చోవాలి, జైలు లాంటి కాంపస్, చుట్టూ పారిపోకుండా ముళ్ళ కంచెతో గోడ, కళ్ళు తెరిస్తే తాటకి లాంటి వార్డెన్ ముఖం, క్లాసుకి వెళ్తే యముడి లాంటి లెక్చరర్ ముఖం వీటితో నెల రోజులకే హాస్టల్ ముఖం మొత్తేసింది. నెలకి ఒక్కసారి ఇంటికి పంపించేవారు. ఇంటికి రాగానే అమ్మని చుట్టేసుకుని నేనిక హాస్టల్ కి వెళ్ళను మొర్రో అని ఏడ్చేసాను. కానీ ఏం లాభం లేకుండా పోయింది. నాన్న చండశాసనుడు, అస్సలు కరగలేదు. టంచనుగా సెలవు అయిపోగానే హాస్టల్ లో దించేసి వచ్చేసారు.

ఇలా లాభం లేదని ఒక ఉపాయం ఆలోచించాను. బాగా చదివే స్టూడెంట్స్ ని సూపర్ స్పెషల్ బాచ్ (SSB) లో వేసేవాళ్ళు. నన్నూ అందులో వేసి తోమడం స్టార్ట్ చేసారు. చదవకుండా సున్నాలు తెచ్చుకుంటే ఇంట్లో ఉంటేనే చదువుతోంది, హాస్టల్ లో చదవట్లేదు అని ఇంటికి తీసుకెళ్ళి పోతారని ప్లాన్ వేసి తర్వాత పెట్టిన వీకెండ్ పరీక్షలు సరిగ్గా రాయకుండా కొన్ని సబ్జక్ట్స్ లో సున్నాలు, మరి కొన్నిట్లో అయిదు,పది మార్కులు తెచ్చుకోడం మొదలుపెట్టాను. అలా ఒక రెండు నెలలు గడిచాయి. సూపర్ స్పెషల్ బాచ్ లో వున్నా నన్ను తీసుకెళ్ళి సూపర్ డ్రిల్లింగ్ బాచ్లో వేసారు ఇక్కడ మరీ టార్చర్ పెట్టేవారు. తెగ తిట్టేసేవారు, నాకేమో మాట పడాలంటే తెగ ఉక్రోషంగా వుండేది. ఇంట్లో వాళ్ళు మాత్రం తిక్క బాగా కుదిరింది అని నా ముఖం మీదే అనడం స్టార్ట్ చేసారు. ఇంటికి తీసుకెళ్ళే ప్రసక్తే లేదని తేల్చి చెప్పేశారు. అలా నేను వేసిన మొదటి ప్లాన్ బెడిసికొట్టింది. చచ్చినట్టు మళ్ళీ అన్ని పరీక్షల్లో మంచి మార్క్స్ తెచ్చుకుని హాఫ్-ఇయర్లీ పరీక్షలోచ్చేసరికి మళ్ళీ SSB లో చేరాను.

అప్పటికి నా మిగతా ఫ్రెండ్స్ అందరూ హాస్టల్ లైఫ్ కి అలవాటు పడ్డారు కానీ నా వల్ల మాత్రం కాలేదు. ఎలా అయినా ఇక్కడ నుండి బయట పడాలి అనుకున్నాను. తర్వాత ప్రతి వారం పది రోజులకి ఒక సారి కడుపు నొప్పి, తల నొప్పి అని చెప్పి వార్డెన్ తో హాస్పిటల్ కి వెళ్ళేదాన్ని. వాళ్ళేవో మందులిచ్చి పంపించేవారు, అవి ఎవరికీ తెలీకుండా బయట పారెసేదాన్ని. అమ్మ వాళ్ళు హాస్టల్ కి వచ్చిన ప్రతి సారి వార్డెన్ చెప్పేవారు..పాపం మీ అమ్మాయి బాగా సిక్ అయిపోతోంది అని. నేను నిజంగానే బరువు కూడా కొంచెం తగ్గి, నీరసంగా కనిపించడంతో అమ్మ నమ్మేసింది. ఇక ఇంట్లోనే చదువుకో లే నాన్నకి నేను చెప్పి ఒప్పిస్తా అనింది. కానీ ఆవలిస్తే పేగులు లెక్కపెట్టే మా నాన్న దగ్గర నా పప్పులుడకలేదు. ఇంటికి తీసుకురాడానికి నాన్న ఒప్పుకోలేదు. ఫైనల్ గా ఒక సారి ఒక ఫ్రెండ్ వాళ్ళ పేరెంట్స్ నా ఫ్రెండ్ ని ఇంటికి తీసుకెళ్ళడానికి వచ్చినప్పుడు వాళ్ళతో పాటు కార్ ఎక్కేసి హాస్టల్ నుండి బయటకి వచ్చేసాను. గేటు పాస్ స్లిప్ ఒకటి సంపాదించి దాని మీద మా ప్రిన్సి సంతకం నేనే పెట్టేసాను 8) ఇంటికి వచ్చిన నన్ను నాన్న చెడా మడా తిట్టి హాస్టల్ లో పడేసి వెళ్ళారు ప్రిన్సి నాకు వార్నింగ్ఇచ్చింది. ఇక నా కోపం పరాకాష్టకి చేరింది.

ఇంటర్ ఫస్ట్ ఇయర్ పరీక్షలకి ముందు హాస్టల్ లో ఉన్నట్టుండి ఒక అర్ధ రాత్రి పొట్ట పట్టుకుని మెలికలు తిరిగిపోడం మొదలు పెట్టాను. నాలో అంత గొప్ప నటి వుందని అప్పుడే తెల్సింది నాకు వార్డెన్, ప్రిన్సి, రూం మేట్స్ అందరూ హడలి పోయేటట్టు గావు కేకలు, పెడబొబ్బలు పెట్టేసరికి ప్రిన్సి కూడా మాతో బయల్దేరి హాస్టల్ వాన్ లో టౌన్ కి వచ్చింది. వాళ్ళు మామూలుగా తీసుకెళ్ళే హాస్పిటల్ రాత్రుళ్ళు వుండదు. Emergency  కి తీసుకెళ్దాం అనుకుంటుంటే అంత నొప్పిలో మా ప్రిన్సి కి గుర్తు చేశా..నాన్న డాక్టర్ కదా మేడం, ఇంటికి తీసుకెళ్ళండి అని. ఎందుకొచ్చిన రిస్క్ అనుకుందో ఏమో మా ఇంటికే తీసుకెళ్ళమని డ్రైవర్ కి చెప్పింది. అలా అర్ధరాత్రి రెండు గంటలకో ఏమో నన్ను ఇంట్లో తీసుకోచి అమ్మ వాళ్లకి అప్పచెప్పి వెళ్ళారు. నా ఏడుపు చూసి నాన్న కూడానమ్మేశారు . Injection  తీసుకొచ్చారు. చచ్చింది గొర్రె, ఇప్పుడు వద్దు అంటే తిట్లు తప్పవు. ఎలారా బాబూ అనుకుంటుండగానే నాన్న వేసేసారు. కాసేపు అటూ ఇటూ దొర్లి పడుకున్నాను. అమ్మ పాపం చాలా భయపడింది.తర్వాత రోజు నాన్న ఏవో మందులిచ్చి వాడమన్నారు. అవి తీసుకెళ్ళి చెత్తబుట్టలో పడేసా. అవి అమ్మ చూసి విషయం అర్ధం చేసుకుంది. రెండు రోజుల పాటు అమ్మ నాన్నతో ఏం చెప్పిందో ఏమో కానీ పరీక్షలు ఇంట్లో వుండే రాయడానికి నాన్న ఒప్పుకున్నారు. ప్రిన్సి కి కూడా నా ఆరోగ్యం బాగాలేదని చెప్పి ఒప్పించారు. పరీక్షలన్నీ ఇంట్లో వుండే రాసేసాను. ఇక సెకండ్ ఇయర్ ఎలా అయినా ఇంట్లో వుండే చదవాలి అనుకున్నాను. కానీ నాన్న ఒప్పుకోలేదు. మళ్ళీ admission కోసం హాస్టల్ కి వెళ్తే ప్రిన్సి చెప్పేసింది నాన్నకి, మేము చేర్చుకోము అని. హాస్టల్ లో ఎవరన్న నా దొంగ వేషాల గురించి చెప్పారో ఏమో నాకు తెలీదు. కానీ కచ్చితంగా చెప్పేసింది. Disciplinary యాక్షన్ తీసుకోవాలి మీ అమ్మాయి చేసిన పనులకి (సంతకం forgery చెయ్యడం), కానీ మంచి స్టూడెంట్ కాబట్టి correspondent గారు వద్దు అన్నారు. ఇంటికి తీసుకెళ్ళిపొండి అని చెప్పేశారు.

 

నాన్న కోపానికి అంతే లేదు. కానీ ఏం అనలేదు. ఇక చేసేదేం లేక సెకండ్ ఇయర్ Day scholar గా పంపించడానికి ఒప్పుకున్నారు. హమ్మయ్య అనుకున్నా…అక్కడితో కథ సుఖాన్తమయ్యేది. కానీ దేవుడనేవాడు వున్నాడు కదా. చేసిన తప్పులన్నీ చూస్తూ వున్నాడు కదా. మరి మనకి బుద్ధి వచ్చేలా చెయ్యాలి కదా..

 

సెకండ్ ఇయర్ హాయిగా ఇంట్లో ఉండి చదువుకోడం మొదలు పెట్టాను. అంతా బాగానే ఉంది అనుకునేంతలో నాకు మళ్ళీ కడుపు నొప్పి రావడం మొదలయ్యింది. ఈ సారి నిజంగానే. అప్పుడప్పుడూ వచ్చేది. నాన్నకి చెప్తే అస్సలు పట్టించుకోలేదు.

 

వచ్చిన ఒకటి రెండు రోజుల్లో తగ్గిపోయేది…కనుక నేనూ పెద్దగా పట్టించుకోలేదు..ఆఖరికి ఇంటర్ సెకండ్ ఇయర్ పరీక్షలు వచ్చేసాయి. పూర్తిగా చదువు గోలలో పడిపోయాను.

 

ఆ రోజు సంస్కృతం పరీక్ష రాసి ఇంటికి వచ్చాను. భోజనం చేసి అలా మేను వాల్చానో లేదో కడుపులో కుడి వేపు తీవ్రమయిన నొప్పి. అప్పటిదాకా ఎప్పుడూ అంత తీవ్రంగా రాలేదు. సాయంత్రం అయే సరికి భరించలేనంతగా ఎక్కువయింది. నాన్నతో చెప్తే నిజమేనని నమ్మారు. ఏవో మందులిచ్చారు కానీ తగ్గలేదు. రాత్రికి ఇక వాంతులు కూడా మొదలవ్వడంతో అప్పుడు అందరూ కంగారు పడి స్కానింగ్ కి తీసుకెళ్ళారు. అప్పెండిసైటిస్ అని చెప్పారు. ఆపరేషన్ చెయ్యాలి అన్నారు. నాకింక ఏడుపు ముంచుకొచ్చేసింది. ఇంకా మూడు పరీక్షలు వున్నాయి. నాకు ఇంటర్ తర్వాత బిట్స్ పిలాని లో ఇంజనీరింగ్ చేయాలని కోరిక. ఇప్పుడు ఈ పరీక్షలు రాయకపోతే నా రెండేళ్ళ శ్రమ వృధా అవుతుంది. అందరినీ బ్రతిమాలుకున్నాను. అంతా అలోచించి చివరికి అదేదో conservative ట్రీట్ మెంట్ ఏదో ఇచ్చి ఒక్క వారం రోజుల తర్వాత ఆపరేషన్ చేస్తాం అని  చెప్పారు. ఆ వారం రోజులు ఏవేవో మందులూ, మాకులు, పత్యం తిని పరీక్షలు రాసాననిపించాను. బాగానే రాసాను కానీ పరీక్షలయిన మరుసటి రోజే పేపర్స్ లీక్ అయ్యాయి కేన్సిల్ చేసి మళ్ళీ పెట్టాలి అన్నారు. హతవిధీ అనుకున్నాను. ఆ ట్రీట్ మెంట్ ఫలితమో ఏమో నేను కొద్దిగా కోలుకున్నాను. ఇంకో ఇరవయ్ రోజుల్లో ఎంసెట్ పరీక్ష వుంది. పదిహేను రోజుల్లో ఐ ఐ టి పరీక్ష. మధ్యలో TCET .  ఇవన్నీ రాసాక చేయించుకుంటా అని మొండికేసాను. మొండివాడు రాజు కంటే బలవంతుడు అని ఊరికే అనలేదు కదా. సరే అని వాయిదా వేసారు. ఆ కొద్ది రోజులూ చాలా జాగ్రత్హగా ఉండమని చెప్పారు డాక్టర్స్. మొత్తానికి TCET ,   ఐ ఐ టి ఎలాగో రాసాననిపించాను. అస్సలు బాగా రాయలేదు ఇంటర్ పరీక్షలు కేన్సిల్ అయ్యాయన్న దిగులు, హెల్త్ పాడయింది అన్న దిగులు తో సరిగ్గా రాయలేదు.

మే తొమ్మిదో తారీఖున ఎంసెట్ పరీక్ష. ఆ రోజు ఆరవ తేది. ఆ సాయంత్రం మళ్ళీ నొప్పి మొదలయ్యింది. వెంటనే హాస్పిటల్ లో అడ్మిట్ చేసారు. స్కాన్ లో తేల్చి చెప్పేశారు, బర్స్ట్ అయింది ఇక ఆపరేషన్ చేయకపోతే చచ్చిపోతాను అని, ఇక నా చేతుల్లో ఏముంది కనుక, వెంటనే అడ్డంగా పొట్ట కోసేసి ఆపరేషన్ చేసేసారు. హాస్పిటల్ లో వున్న నన్ను అందరూ పరామర్శించి వెళ్ళారు. నాకేమో ఎంసెట్ రాయలేనేమో అని దిగులు. ఇంటర్ ఎగ్జామ్స్ మళ్ళీ పెట్టినప్పుడు ఎలా రాస్తానో, బిట్స్ లో admission  కి తగిన స్కోరు వస్తుందో రాదో అన్న అపనమ్మకం. ఐ ఐ టి ఆశ వదిలేసాను. TCET  రాసావు కదా అందులో ఏదో స్కోరు వస్తుంది కదా, డొనేషన్ కట్టేస్తాము అని అమ్మ నాన్న చెప్పారు. కానీ నాకు తమిళనాడు లో చదవడం ఇష్టం లేదు. ఏదో ఊరికే రాసాను అంతే. ఇక మిగిలింది ఎంసెట్ ఒక్కటే కదా. తొమ్మిదో తేది వచ్చేసింది. ఇంకో మూడు గంటల్లో పరీక్ష. నాకేమో వెళ్లి రాయాలని వుంది. అమ్మతో చెప్పాను. ఈ ఒక్క సారి నా మాట వినండి అని బ్రతిమాలాను. అమ్మమ్మ అయితే ససేమిరా అంది. నాన్న అమ్మ మాత్రం ఏ కళ నున్నారో ఒప్పుకున్నారు. wheelchairlo తీసుకెళ్ళి పరీక్ష రాయించారు. నాకిప్పటికీ నమ్మశక్యంగా వుండదు ఆ రోజు ఎలా వెళ్లి రాసానో అని. పరీక్ష హాల్లో అంతా నన్ను జాలిగా చూసారు. అస్సలు calculation అనేది చెయ్యకుండా A B C D  లు ఏవి తోస్తే అవి మార్క్ చేసేసి వచ్చాను.

పరీక్ష రాసేసి వచ్చాక ఇక అడ్డంగా పడిపోయాను. ఆ పడడం మళ్ళీ ఇంటర్ ఎగ్జామ్స్ మళ్ళీ పెట్టారు కదా, అప్పుడు లేచాను. అప్పటికి కొంత తేరుకున్నాను కానీ అస్సలు ఏమీ చదవలేకపోయాను. పూర్తిగా depression  లో కూరుకుపోయాను. ఏదో రాసాననిపించాను అంతే. బిట్స్ పిలాని ఆశలు వదిలేసుకున్నాను. KCET రాసాను తర్వాత. కానీ దేని మీదా ఆశ లేదు. డిగ్రీలో చేరడానికి కూడా సిద్దమయ్యాను.

ప్రతి రోజూ ఏడ్చేదాన్ని. ఫస్ట్ ఇయర్ లో వుండగా అలా అబద్ధాలు చెప్పి ఉండకపోతే సెకండ్ ఎఅర్లో నిజంగా నొప్పి రావడం మొదలయిన వెంటనే నాన్న స్కానింగ్ కి పంపేవారు, అప్పుడే ఆపరేషన్ చేసేసేవారు కదా అనుకునేదాన్ని.రిజల్ట్స్ వచ్చాయి. ఇంటర్లో 90 % వచ్చింది. కానీ ఆ స్కోరు తో బిట్స్ లో సీట్ రాదు. TCET లో మంచి స్కోరు వచ్చింది. ఇష్టం లేకపోయినా తమిళనాడులో చేరాలని డిసైడ్ అయ్యాను. KCET లో కూడా పర్లేదు మంచి స్కోరు వచ్చింది. కానీ తమిళనాడు లోనే చేరాలని అనుకున్నాను. EAMCET రిజల్ట్ వచ్చే రోజు అస్సలు నా మనసు మనసులో లేదు. నా ఫ్రెండ్స్ అందరికీ మంచి మంచి రాంక్స్ వచ్చి వుంటాయి. నేనసలు qualify  కూడా అయి ఉండను అనుకున్నాను. అమ్మ వాళ్ళు మాత్రం ఎక్కడో మినుకుమినుకు మంటున్న ఆశతో రిజల్ట్స్ చూసారు. 8050  రాంక్. నాకు నోట మాట రాలేదు. ఆనందభాష్పాలు అంటే ఏంటో మొదటి సారి అర్ధమయ్యింది నాకు. అది ఏమంత పెద్ద గొప్ప రాంక్ కాకపోయినా ఆ రాంక్ తో మంచి కాలేజ్ లోనే సీట్ వస్తుంది. Govt  కాలేజ్ లో కాకపోయినా ప్రైవేటు కాలేజెస్ లో వస్తుంది.

 

నా టైం బాగుండి సిద్ధార్థ లో నాకు ఇష్టమయిన బ్రాంచ్ లోనే సీట్ వచ్చింది. కానీ ఇప్పటికీ నాకు ఆ guilt ఫీలింగ్ పోలేదు. అప్పుడు అలా ఆకతాయిగా ప్రవర్తించకుండా ఉండి వుంటే ఇంకా మంచి చోట చదివే అవకాశం వుండేదేమో. చేజేతులా నాశనం చేసుకున్నాను నా చదువుని అనిపిస్తుంది. అప్పటి వరకూ క్లాసు లో టాప్ 3 – 5 లో వుండేదాన్ని, తర్వాత above  average  స్టూడెంట్ గా మారిపోయాను. ఒక చిన్న అబద్ధం అలా నా జీవితాన్ని మార్చేసింది.

 

దేవుడు బాగా బుద్ధి చెప్పాడు నాకు