దీన్ని ఏమంటారు?

ఇది నా పాత బ్లాగ్ లో మూడేళ్ళ క్రితం నేను వ్రాసిన ఒక పోస్ట్,
http://itsmylifenmyspace.wordpress.com/2008/11/22/nooru-saatham-telugu/

ఇది నేను ఈ రోజు పొద్దున్న చదివిన పోస్ట్,
http://myasabha.wordpress.com/2012/02/05/3823/

కాన్సెప్ట్ మార్చి దానికి తగ్గట్టుగా మాటలకి కొన్ని మార్పులూ చేర్పులూ చేసారు కానీ ఒరిజినల్ గా నేను వ్రాసిన పోస్ట్ కీ ఈ పోస్ట్ కీ చాలా పోలికలు కనిపించాయి. ఇలా వ్రాయడాన్ని ఏమంటారు? స్ఫూర్తి చెంది రాయడమా, లేక మూడేళ్ళ క్రితం నాకొచ్చిన ఆలోచనే ఈ సదరు బ్లాగర్ కి ఇప్పుడు వచ్చి ఉంటుందంటారా? (ఈ బ్లాగర్ నా పాత బ్లాగ్ కి follower , కామెంట్స్ ఎప్పుడూ చెయ్యలేదు కానీ అతను/ఆమె నా బ్లాగ్ ఫాలో అవడానికి subscribe అయినట్టు నాకు మెయిల్ వచ్చింది :) ) అప్పుడు నేనూ తన బ్లాగ్ చూసి నా రీడర్ లో add చేసుకున్నాను. నేను కూడా చాలా మంది బ్లాగ్స్ చదివి ఇలాంటి పోస్ట్స్ నేనూ రాయాలి అనుకున్న సందర్భాలు వున్నాయి కానీ ఇంత creative గా ఎప్పుడూ అలోచించి రాయలేదు :D

ఒక చిన్న సంఘర్షణ

చిన్నప్పుడు ఆరవ తరగతిలో అనుకుంటా భత్రుహరి సుభాషితాలు ఉండేవి తెలుగు పాఠాల్లో...వాటిల్లో నాకు బాగా నచ్చిన సుభాషితం ఇది,

ఒరులేయవి యొనరించిన నరవర
యప్రియంబు తన మనంబున కగు
తానొరులకు నవి సేయకుని
పరాయణము పరమ ధర్మ పదములకెల్లన్

ఈ పద్యం యొక్క భావం అందరికీ తెలిసిందే,

ఇతరులు ఏ పని చేస్తే నీ మనసుకి కష్టం కలుగుతుందో అటువంటి పనిని నువ్వు ఇతరుల పట్ల చేయకుండా ఉండటమే అన్ని ధర్మాలలోకెల్లా ఉత్తమమయిన ధర్మం అని.

కానీ నిజ జీవితంలో ఇది ఆచరించడం సాధ్యమేనా?

ఉదాహరణకి మనల్ని ఎవరన్నా అవమానిస్తే మన మనసుకి చాలా కష్టం కలుగుతుంది, వాళ్ళు మనకి బాగా దగ్గర వాళ్ళయితే ఒకసారి, రెండు సార్లు, పది సార్లు వోర్చుకుంటాము...కానీ పదే పదే (మన ఫీలింగ్స్ వాళ్ళకి చెప్పినా కూడా) మనల్ని వాళ్ళ ప్రవర్తన ద్వారా బాధిస్తుంటే ఇంకా వాళ్ళతో మంచిగా వుండటం వీలయ్యే పనేనా? ఎప్పుడో ఒక సారి కోపం వచ్చి తిరిగి ఒక మాట అనకుండా ఉండగలమా. అలా అనలేకపోయినా కనీసం వాళ్ళకి దూరంగా ఉంటాము కదా పట్టించుకోకుండా. అంతే కానీ అవతలి వ్యక్తి నన్ను ఎంత అవమానించినా అతని పట్ల నేను చాలా మామూలుగానే ఉంటూ అతన్ని గౌరవిస్తాను అని ఎంతమంది అనగలరు? తనకి ఇష్టమయినప్పుడు దగ్గరగా వచ్చి నవ్వుతూ మాట్లాడగానే పాత సంగతులు మర్చిపోయి తేలిగ్గా నవ్వెయ్యగలమా? మనం అలా చెయ్యకుండా వాళ్ళని పట్టించుకోకుండా వుంటే వాళ్ళకీ బాధ కలుగుతుంది కదా.

పుస్తకాల్లో చదివిన వాటిని జీవితంలో ఆచరించడం గొప్ప గొప్ప వాళ్ళు మాత్రమే చెయ్యగలరు. ఇలాంటప్పుడే అనిపిస్తుంది సమాజంలో జనం మధ్య బ్రతకడానికి ఉపయోగపడని ఈ సూక్తులూ, సుభాషితాలు దేనికీ అని?

కొత్త బ్లాగ్

ఈ మధ్య కొన్ని కారణాల వలన ఫోటోలు, పుస్తకాలు-సినిమాల సమీక్షల కోసం కొత్త బ్లాగ్స్ మొదలుపెట్టాను. అవి బ్లాగర్ లో create చేసాను. నా తెలుగు బ్లాగ్ ఏమో వర్డ్ ప్రెస్ లో వుంది. నేను వ్రాసే మూడు బ్లాగులకి ఒకే డొమైన్ వుంటే బాగుంటుందనే ఆలోచనతో నా తెలుగు బ్లాగ్ లో వుండే పోస్ట్ లు అన్నిటినీ ఈ కొత్త బ్లాగ్ లో కాపీ చేసాను. ఎక్కువ పోస్ట్ లు లేకపోవడం తో నా పని సులభం అయింది. ఇక నుండి ఈ బ్లాగ్ లోనే రాస్తాను. ఇక నా తింగ్లిష్ బ్లాగ్ మాత్రం వ్రాయడం ఆపేస్తున్నాను.

హమ్మయ్య..ఒక పని అయిపొయింది :)

ముక్కు పుడక

రవితేజ నటించిన ‘నా ఆటోగ్రాఫ్ స్వీట్ మెమోరీస్’ సినిమా లో ఒక డైలాగ్ వుంటుంది గుర్తుందా, అదే ఆంధ్ర/తెలుగు అమ్మాయిలకి ముక్కు పుడక వుండి తీరుతుంది అనో ఏదో. నాకేమో అచ్చ తెలుగు అమ్మాయి అనిపించుకోవాలని తెగ కోరిక. మా ఇంట్లో పెద్ద వాళ్ళందరికీ ముక్కు పుడకలు వున్నాయి, మా అమ్మకి తప్ప. ఎప్పటి నుండో నేనూ ముక్కు కుట్టించుకుందాం అనుకుంటూనే నొప్పెడుతుందేమో అన్న ఒకే ఒక్క కారణం వలన వాయిదా వేస్తూ వచ్చాను. ఈ రవితేజ సినిమా చూసిన ప్రతి సారి వెర్రి ఆవేశం వస్తుంది కానీ నొప్పేమో అని మళ్ళీ భయపడుతూ చాలా ఏళ్ళు గడిపేశాను.

ఒక నెల రోజుల క్రితం ఆకస్మాత్హుగా మా అమ్మ మా ఇంటికొచ్చింది. ముఖంలో ఏదో తేడా. ఏంటా అని చూస్తే ముక్కు కుట్టించుకుని వుంది. ఏంటమ్మా అని అడిగితే అప్పుడు చెప్పింది. ఎవరో జ్యోతీషుడు తనని చూసి ఇలా అన్నాడుట ‘అమ్మా నువ్వు 57 ఏళ్ళకి చచ్చిపోతావు, కనుక ఆ లోపు ఏమన్నా తీరని కోరికలుంటే తీర్చేసుకో’ అని. అమ్మకి 52 ఏళ్ళు ఇప్పుడు. ఇంకో అయిదు ఏళ్ళే కదా బ్రతికేది ఈ లోపు చేయాలనుకున్న పనులన్నీ చేసేద్దాం అనుకుని స్కిన్ డాక్టర్ దగ్గరకెళ్ళి గన్ షాట్ పద్ధతి లో ముక్కు కుట్టిన్చేసుకుని వచ్చేసింది. నొప్పెట్టలేదా అని అడిగితే లేదు, చీమ కుట్టినట్లు వుంటుంది అంతే అని చెప్పింది.ముక్కు పుడక తో తన లుక్ మొత్తం మారిపోయింది. ఇక మనకీ ఉత్సాహం పొంగుకొచ్చేసింది. ఈ సారి ఎలా అయినా కుట్టించేయ్యాలి అని నిర్ణయించేసుకున్నా.అమ్మ, నాన్నకి చెప్పాను. అమ్మ సరే డాక్టర్ దగ్గరకి వెళ్ళు అని చెప్పింది. కానీ నాన్న మాత్రం ‘కూసే గాడిద వచ్చి మేసే గాడిదని చెడగోట్టిందిట, అలా వుంది మీ తల్లీ కూతుళ్ళ నిర్వాకం’ అని విసుక్కున్నారు. ఎప్పటిలాగానే మేము పట్టించుకోలేదు


పోయిన శనివారం పండు గాడిని అమ్మకి అప్పగించి నేను డాక్టర్ దగ్గరకి వెళ్లి ముక్కు, చెవులూ (రెండో చోట) కుట్టించేసుకున్నాను. అస్సలు నొప్పి పుట్టలేదు. కాకపోతే ముక్కుపుడక కొత్త కాబట్టి ముఖం కడుక్కునేప్పుడు, తుడుచుకునేప్పుడు కొంచెం జాగ్రత్హగా ఉండాల్సి వస్తోంది. ఇక మా ఆయన మాత్రం తెగ గింజుకున్నాడు నా కొత్త అవతారం చూసి. అంటే తనని నేను సలహా అడగలేదని కోపం. అయినా నేను ఒక సారి ఫిక్స్ అయితే నా నిర్ణయం మార్చుకోనని తనకి తెల్సు. మళ్ళీ తనని సలహా అడిగి తను వద్దంటే మానను కదా. అందుకే నేను అడగలేదు. ఊరికే వెళ్ళే ముందు మాట చెప్పాను అంతే.

మొత్తానికి నేనిప్పుడు అచ్చమయిన తెలుగింటి ఆడపడుచుని అయిపోయానోచ్!

అమ్మ మనసు

మా అమ్మ ద్వారా అమ్మ మనసు, అమ్మ ప్రేమ ఎలా వుంటుందో నేను చూసాను, అనుభవించాను అని అనుకున్నాను సంవత్సరం క్రితం వరకూ. ఆ ప్రేమలో వుండే మాధుర్యం, ఆ మనసులోని మమత అయితే అర్ధం చేసుకోగాలిగానేమో కానీ ఆ మనసు కొన్ని సందర్భాలలో పడే వేదన ఏంటో మాత్రం నేను అమ్మనయ్యాకే అర్ధమవుతోంది నాకు. అమ్మ తన బిడ్డకు ఏదయినా కష్టం వచ్చినప్పుడు బాధ పడడం, వేదన చెందడం తెల్సు కానీ ఏ పసి బిడ్డని చూసినా తన బిడ్డ గుర్తుకురావడం, ఆ పసికందు బాధని చూసి తల్లడిల్లడం నేను అమ్మనయ్యాకే అనుభవమవుతోంది.

 

పండు తల్లి పుట్టక ముందు నేనెప్పుడూ పసి పిల్లలని ఆడించలేదు, కనీసం ఎత్తుకోలేదు. అసలు ఆ అవకాశం రాలేదు, ఒక వేళ వచ్చినా భయపడేదాన్నేమో.ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు మామయ్య కొడుకుని ఎత్తుకున్నాను కానీ ఎక్కువ సేపు లేదు. వాళ్ళ పనులు ఎలా చెయ్యాలో కూడా తెలీదు, ఎవరన్నా చేస్తే గమనించలేదు.
పిల్లల్ని లాలించడం, పెంచడం అంతా ప్రకృతే నేర్పిస్తుంది అని ఈ సంవత్సరం రోజుల్లో నాకు అర్ధమయింది. ఇప్పుడు నాకు ఏ పాప/బాబు ని చూసినా నా పండు తల్లే గుర్తొస్తుంది. ఆ పాప/బాబు ఏడుస్తుంటే బాధేస్తుంది. ఇంతకు ముందు అలాంటి సంఘటన చూసినప్పుడు అయ్యో అనుకునేదాన్ని. ఇప్పుడు మాత్రం ఆ బాధ నా మనసుని తాకుతోంది. ఎంతలా అంటే నా మనసులోని ఆ బాధ కళ్ళల్లో నుండి ప్రవహించే అంత. పేపర్ లో ఎవరన్నా బిడ్డని చెత్త కుండీలో వేసి వెళ్ళారని వార్త చదివిన రోజు గుండెను మెలిపెట్టినంత బాధగా వుంటుంది. ఆ పసికందుకి వచ్చిన కష్టం నేను తీర్చలేను. కానీ ఆ కష్టం వాళ్ళ నాకు కలిగే వేదన, బాధ చెప్పలేనంత తీవ్రంగా ఉంటోంది. ఆ బిడ్డ కూడా నా పండు తల్లి లాంటిదే కదా, ఎందుకీ కష్టం వచ్చింది అన్న బాధ.

 

మొన్నో రోజు ఆటో లో వస్తుంటే రోడ్ మీద ట్రాఫ్ఫిక్ జామ్ అయింది. ఒక పావుగంట సేపు ఆటో ఆగిపోయింది. పక్కనే ఫ్లయ్ ఓవర్ కింద ఒక కుటుంబం. పిల్లలు ఆడుకునే బెలూన్స్ తయారు చేసి అమ్ముతున్నారు. ఆ కుటుంబంలో తల్లీ, తండ్రి, ఇద్దరు బిడ్డలు వున్నారు. ఒకరు మూడు నాలుగేళ్ల వాడు. పాపకి రెండేళ్ళు ఉంటాయేమో. వాళ్ళ అమ్మ నాన్న ట్రాఫిక్ లో ఆగిపోయిన వాహనాల దగ్గరకి వచ్చి బెలూన్స్ అమ్ముకుంటూ వుంటే పిల్లలిద్దరూ అటూ ఇటూ పరిగెడుతూ వున్నారు. పండు తల్లి పుట్టక ముందు అయితే ఇలాంటి దృశ్యాలని పట్టించుకునేదాన్ని కాదు. కానీ ఈ సారి మాత్రం నాకు ఎంత టెన్షన్ కలిగిందో  చెప్పలేను. సడెన్ గా ఏ బండి కదిలి వాళ్ళు దానికి అడ్డం పడి దెబ్బ తగిలించుకుంటారో అని. ఇంట్లో పండు గాడిని క్షణం కనిపెట్టుకోకుండా వున్నా ఏదో ఒక చోట పడి దెబ్బలు తగిలించుకుంటాడు. అలాంటిది వాళ్ళ అమ్మ నాన్న ఆ పిల్లలని రోడ్ మీద అంత నిర్లక్ష్యంగా ఎందుకు వదిలేసారు అనిపించింది ఒక క్షణం. ఆ తల్లి కూడా నా లాంటిదే కదా. మరి ఆమెకి నాకున్న ఆదుర్దా ఉండదా అని. ఆ స్థానం లో పండు గాడు వుంటే నాకు ఊపిరి కూడా ఆడేది కాదేమో అనిపించింది. కానీ ఆ తల్లి తండ్రులు అంత కష్టపడేది ఆ పసి పిల్లల జానెడు పొట్ట నింపడం కోసమే కదా. పొట్ట కూటి కోసం అంత పసి పిల్లల గురించి వాళ్ళకున్న కేర్ ని ప్రదర్శించలేని వాళ్ళ నిస్సహాయత తలచుకుంటే దిగులేసింది. ఇంటికి వచ్చాక కూడా చాలా సేపు ఈ సంఘటన గురించే ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయాను.

 

ఇంతకు మునుపు నేను కేవలం ఒక మనిషిగానే అలోచించేదాన్ని. ఇప్పుడు ఒక తల్లిలా ఆలోచిస్తున్నాను. రెండిటికీ చాలా తేడా వుంది కదా.

బూబూ వాళ్ళ అమ్మ

మా పండు గాడు  ఈ మధ్య మా కాలనీలో చిన్న సైజు సెలెబ్రిటి అయిపోయాడు. ఎవరయినా కొత్త వాళ్ళు మా ఇల్లు కనుక్కోవాలంటే మా అయన పేరో, నా పేరో, ఆయన చేసేపనో చెప్తే కష్టం. అదే వాళ్ళకో బాబు వున్నాడు అంటే మాత్రం  టక్కున   ”ఓహ్, బూబూ రెడ్డి వాళ్ళ ఇల్లా?” అని చూపించేస్తున్నారు. నేను వాడికి పెట్టిన పేరు బూబూ అని మాత్రమే. తోక చుట్టుపక్కల వాళ్ళు తగిలించారు పండు గాడు పొద్దున్నే లేచి రోడ్ మీద వెళ్ళే వాళ్ళందరినీ “హే,ఓయ్” అని అరుస్తూ పిలుస్తుంటాడు. ఇంకా కెవ్వు కెవ్వు మని కేకలు పెడుతుంటాడు. వీడి కేకలు వీధి చివరి దాకా వినిపిస్తున్తాయని చివరి ఇంట్లో వుండే వాళ్ళు చెప్తుంటారు.

 

పైగా దొరగారికి పెత్తనాలు కూడా ఎక్కువే  అలా వీడు అందరికీ బాగా గుర్తు అయిపోయాడు.

అమ్మ వాళ్ళింట్లో వున్నప్పుడు రోజూ మాతో ఆడుకోడానికి మహి అని ఒక పాప వచ్చేది. ఆ పాప వాళ్ళ అమ్మని అందరూ మహి వాళ్ళ అమ్మ అనే పిలిచేవారు. ఆమె అసలు పేరు లక్ష్మి అని దాదాపు సంవత్సరం తర్వాత తెల్సింది నాకు. అదీ ఆమెనే డైరెక్ట్ గా అడిగితే చెప్పింది. అప్పుడు అదేంటో కొత్తగా వింతగా అనిపించింది నాకు. ఇప్పుడు నన్ను కూడా ఇక్కడ అందరూ బూబూ వాళ్ళ అమ్మ అనే అంటున్నారు. నాకు నా పేరంటే చాలా ఇష్టం. కానీ ఇప్పుడు బూబూ వాళ్ళ అమ్మ అనే పేరు, గుర్తింపు ఇంకా ఇష్టంగా వున్నాయి

కోరి తెచ్చుకున్న తంటా

నా అంత తిక్కమేళం ఎవరూ వుండరేమో  దారిన పోయే దరిద్రాన్ని డబ్బిచ్చి కొనుక్కుని ఇంటికి తెచ్చుకుని దాంతో మనశ్శాంతి లేకుండా చేసుకోడం నాకే చెల్లింది. నాకు క్రాస్ వార్డ్  పజిల్స్  పూర్తి చెయ్యడం ఇష్టం. అవి కూడా తెలుగు వ్యాకరణానికి సంబంధించినవి మాత్రమే. ఆదివారం ఈనాడు అనుబంధం చివరి పేజీ లో వచ్చే పజిల్ లాంటివన్నమాట. అది ఒకసారి మొదలు పెట్టానంటే ఇక సరిగ్గా పూర్తి చేసేవరకూ ఏ పనీ చెయ్యలేను. కానీ ఈనాడు లో వచ్చే పజిల్స్ నాకు తేలిగ్గానే వచ్చేస్తాయి. ఇక వేరే ఏ రకమయిన పజిల్స్ జోలికి వెళ్ళను నేను. ఎందుకంటే అప్పటికప్పుడు అది పూర్తి కాకపోతే నాకు పిచ్చెక్కుతుంది.

 

ఇలాంటి నేను ఊరికే ఉండకుండా మొన్నో రోజు పండు గాడికి వాక్సిన్ వేయించడానికి డాక్టర్ దగ్గరకి వెళ్లి వస్తూ దార్లో ఎవడో ఈ Rubik’s Cube అమ్ముతూ వుంటే పాతిక రూపాయలిచ్చి కొన్నా. ఆ క్షణంలో అది సరిగ్గా చెయ్యగలనని ఎందుకు అనుకున్నానో నాకు తెలీదు. మొత్తానికి ఇంటికొచ్చి దాన్ని అటూ ఇటూ తిప్పి గందరగోళం చేసినా సాల్వ్ చేయలేకపోయాను. ఇక ఆ రోజు నుండి ఇదే పనిలో వున్నా. పండుగాడు పడుకున్న టైములో 90 % సమయం దీనికే తగలేస్తున్నా…అయినా రావట్లేదు. ఈ రోజు ఇలా కాదని నెట్లో వెతికి ఈ సైట్ పట్టాను. కానీ ఇందులో solution చదివితే ఇంకా గందరగోళంగా వుంది.  ఎప్పటికి ఇది సాల్వ్ చేస్తానో మరి. ఈ లోపల తిక్క రేగి దీన్ని దూరంగా విసిరి పారేస్తానేమో కూడా. తిప్పి తిప్పి చేతులు నొప్పెడుతున్నాయి. ఒక్క కలర్ మాత్రమే సాల్వ్ చేయగలుగుతున్నా   ఇంకా అయిదున్నాయి.